Έργα και Ημέρες του Διονυσίου Λαυράγκα

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Βύρων Φιδετζής

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε βιολοντσέλο με τον Μανώλη Καζαμπάκα και ανώτερα θεωρητικά με τον Σόλωνα Μιχαηλίδη στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης. Με υποτροφία του ΙΚΥ συνέχισε τις σπουδές του βιολοντσέλου στη Μουσική Ακαδημία της Βιέννης με τους Βλ. Ορλόφ, Α. Ναβάρα και Σ. Μπένες, και πήρε το δίπλωμά του το 1975. Παράλληλα φοίτησε, στην ίδια σχολή, στην τάξη διεύθυνσης ορχήστρας του Χανς Σβαρόφσκι από το 1973 έως το 1977, οπότε πήρε και το δίπλωμα διεύθυνσης ορχήστρας. Παρακολούθησε επίσης σεμινάρια με τους αρχιμουσικούς Μιλτιάδη Καρύδη (Βιέννη) και Ότμαρ Σουίτνερ (Βαϊμάρη).

Ο Βύρων Φιδετζής έχει εμφανιστεί ως σολίστ και ως διευθυντής ορχήστρας με όλες τις ελληνικές συμφωνικές ορχήστρες, καθώς και με ξένα συγκροτήματα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, προβάλλοντας πάντα τη νεοελληνική δημιουργία.

Συνεργάστηκε επί πολλά χρόνια με την Εθνική Λυρική Σκηνή, όντας από το 1985 έως το 1992 μόνιμος αρχιμουσικός της. Από τον Σεπτέμβριο του 1990 ως το 1992 ήταν επικεφαλής αρχιμουσικός της Κρατικής Φιλαρμονικής του Αικατερίνενμπουργκ της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και από το 1992 είναι προσκεκλημένος αρχιμουσικός της «Καπέλα Ρωσία» στη Μόσχα (πρώην ορχήστρας του Υπουργείου Πολιτισμού της ΕΣΣΔ). Υπήρξε παράλληλα προσκεκλημένος αρχιμουσικός της Συμφωνικής Ορχήστρας του Πάζαρτζικ της Βουλγαρίας από το 1990 ως το 1999, οπότε έγινε μέχρι το 2001 καλλιτεχνικός διευθυντής της ορχήστρας. Την περίοδο 2000-2005 είχε την καλλιτεχνική ευθύνη της Συμφωνικής Ορχήστρας του Δήμου Θεσσαλονίκης. Από το 1987 είναι μόνιμος αρχιμουσικός της ΚΟΑ, και από το 2004 έως το 2011 υπήρξε και ο καλλιτεχνικός της διευθυντής.

Έχει ηχογραφήσει όπερες και εκτελέσει πάνω από 300 ελληνικά έργα, πλείστα εκ των οποίων σε πρώτη παγκόσμια εκτέλεση ή σε πρώτη εκτέλεση μετά από πολύχρονη σιωπή, στη μακρόχρονη σταδιοδρομία του ως σολίστ του βιολοντσέλου και ως διευθυντής ορχήστρας.

Η προσπάθειά του στόχευσε στο να αναδειχθεί σταδιακά ο 19ος αιώνας ως βάση της μετέπειτα μουσικής δημιουργίας. Έτσι, ιδιαίτερα μερίμνησε για την ανάδειξη της Επτανησιακής Σχολής, αλλά και πολλά έργα παλαιών αλλά και νεώτερων συνθετών.

Δίδαξε μορφολογία και ιστορία της ελληνικής μουσικής στα τμήματα μουσικών σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών και του Ιονίου Πανεπιστημίου στην Κέρκυρα. Επίσης δίδαξε Ιστορία και Αισθητική της Ελληνικής Όπερας στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Υπήρξε ακόμα επί μία δωδεκαετία (1994-2005) Πρόεδρος της Καλλιτεχνικής Επιτροπής των Μουσικών Σχολείων της χώρας καθώς και επί σειράν ετών μέλος της Διοικούσας Επιτροπής του Ιονίου Πανεπιστημίου.

Η διεθνής κριτική εξεθείασε κατά καιρούς με ιδιαιτέρως κολακευτικά σχόλια την δισκογραφική αλλά και τη γενικότερη προσπάθειά του για την προβολή της ελληνικής μουσικής δημιουργίας. Για την καλλιτεχνική του δράση η Ακαδημία Αθηνών τον τίμησε το 1975 με το βραβείο Σπύρου Μοτσενίγου. Έχει επίσης τιμηθεί από την Εθνική Λυρική Σκηνή, τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης καθώς και από άλλους φορείς. Τέλος, για την προσφορά του στην ελληνική μουσική, εξελέγη ομόφωνα επίτιμο μέλος της Ενώσεως Ελλήνων Μουσουργών, ενώ για το δισκογραφικό του έργο του απονεμήθηκε τιμητική διάκριση από την Ένωση Ελλήνων Κριτικών Θεάτρου και Μουσικής. Το 2010 αναγορεύτηκε, για τη πολυετή και ουσιαστική προσφορά του στη μουσική, επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών.